هر کجـــا مـــرز کشیدند، شمـــا پُل بزنید

هر کجـــا مـــرز کشیدند، شمـــا پُل بزنید
حرف “تهران” و “سمرقند” و “سرپُل” بزنید

هرکه از جنگ سخن گفت، بخندید بر او
حرف از پنجـــره ی رو به تحمــل بزنید

نه بگویید، به بت‌های سیاسی نه، نه!
روی گــور همه ی تفرقـــه‌ها گُل بزنید

مشتی از خاک “بخارا” و گِل از “نیشابور”
با هم آرید و به مخروبــه ی “کابل” بزنید

دختران قفس‌ افتاده ی “پامیــر” عزیز
گُلی از باغ خراسان به دوکاکل بزنید

جام از “بلخ” بیارید و شراب از “شیراز”
مستی هر دو جهـان را به تغزل بزنید

هرکجــــا مرز… -ببخشید که تکرار آمد
فرض بر این که- کشیدند، دوتا پُل بزنید

Wherever they draw a border, you build a bridge
Speak of Tehran, Samarkand, and Sarpol

Whoever speaks of war, answer him with a smile
Speak instead of a window that opens toward tolerance

Say no, no to political idols, no!
Lay flowers upon the graves of every division

Take a handful of soil from Bukhara, and clay from Nishapur
Bring them together, and touch the ruins of Kabul with them

O dear caged girls of Pamir
Place a flower from Khorasan’s garden in your twin braids

Bring a goblet from Balkh and wine from Shiraz
Pour the ecstasy of both worlds into poetry

Wherever a border... forgive me, I have repeated myself
Let us suppose they drew one: then build two bridges